ती अशी समईची मंद मंद तेवणारी वात,

तो असा जणू बेभान पिसाट वारा.

ती अशी होते त्याची संध्या सांजरंग

तो होतो तिच्या शब्दांचा किनारा

ती अशी लाटांवर तरंगणारी,

तो असा कायम तिला जपणारा ...

ती अशी त्याच्या गुणांवर भाळलेली

तो असा तिच्या मनात विरघळलेला

ती अशी जणू चांदणी चमचमली

तो चंद्र जसा जवळ घुटमळलेला...

तो दूर जाता नजरा सख्यांच्या त्याच्या पाठी

ती अशी मग चीतागती मनी मळभ दाटलेला

ती मनोमनी उचंबळून येते अशांत सागरापरी

तो सागर निवांत नागफण्यावरी विसावलेला

ती अशी रुद्र कधी करी तांडव अश्रुंचे त्यासाठी

तो हि वाट पाही ,शांत होता ज्वालामुखी पिऊन घेई