भलेभले

खरे कुणा न आवडे .... मुके इथे भलेभले
विश्वास ना कुणावरी .. फुके इथे भले भले

विसंबले सुखा सुखी ... कशास रोपटे तरी
खुशाल सावलीतले .... सुके इथे भलेभले

फिकीर कारणे उगा ... फकीर प्रेम आपले
हि प्रेमवाट साजणे ... चुके इथे भलेभले

फुकाच मानपान हा ... उगाच अंह बावळा
अस्तास सांज येइतो... झुके इथे भलेभले

न ती तहान भागली ... न ती उजाण थांबली
नवीस घास शोधण्या ... भुके इथे भले भले

............. अंतर्नाद [मनीषा ]

***** राख *****

घराला घराची .... व्यथा भार झाली
सुखाची दुकाने .... जगी फार झाली

कवाडा कुलूपे ... झरोख्यास जाळी
अबोल्यात नाती ... हद्दपार झाली

जराही नसावा .. तुला खेद काही
तुझी बेफिकिरी .. छुपा वार झाली

किती खोल होती ...मुळे बंधनांची
जिव्हाळ्यास माती ... निराधार झाली

नको आज नेऊ ... जुन्या त्या दिशेने
'मनी ' राख माझ्या ... नसे गार झाली

..............अंतर्नाद [मनीषा ]

***** भेटणे हे शेवटीचे *****

भेटणे हे शेवटीचे , काढली ती खोड का रे ?
गायले ते पेललेना ,गीत राही गोड का रे ?

सोडले मी मोजणे जा , तोडलेल्या अंकुराना
खोल माती वेदनांची , आसवांचे मोड का रे ?

सांधणे आता नको ते , जोडणे पुन्हा न आता
अंतरी धागा न दोरा , फाटली ती जोड का रे ?

मी उसासे बांधलेले , श्वास काही ठेवलेले
बंधने नाही कशाची , प्राण गाती सोड का रे ?

ठेव नाही कोणतीही , भाव नाही घाव नाही
तोडले गोडीत सारे , तोडण्या या ' तोड ' का रे ?

ताणलेले दोर होते , ना कळाले का मलाही ?
ठेवले जाता पुरावे , बोल हाती फोड का रे ?

........... अंतर्नाद ( मनीषा )

आताशा .

आताशा .. मधुकुंज एक स्वप्नात येते

गुज कुणाच्या मनीची साद होते ...

अंगणात त्या इवल्याश्या घराच्या

अबोली अन तुळशीची रोज भेट होते ..

आताशा .. ती माती आपलीशी वाटते

खोलवर ओल तिची माझी तहान होते

तिच्या रांगडी बोलीची भाबड्या मनाची

जाणत्या मनास माझ्या ओढ लागते

आताशा .. पुन्हा जसे स्वप्न पडावं मातीला

आभाळातल्या थेम्बा थेम्बा चं

एक आवर्तन संपाव अन सुरु व्हावं

ऋतूचक्राचं .. तुझ्या शब्दांच .. माझ्या स्पंदणाचं

...नकळत एक रेशीम बंध होते

****** अंत नाही ******

कोमेजली फुले ती .... सारीच खंत नाही
गंधाळल्या क्षणांना ... नाहीच अंत नाही

त्याच्या अबोल ओठी ... घायाळ दाद होती
काव्याहुनी न माझ्या ... मी भाग्यवंत नाही

ही रात्र चांदण्यांची .... डोळ्यात राहू दे ना
आभाळ शून्य झाले ... तारे अनंत नाही

मांडू नकोस पुन्हा .... माझ्या कथाव्यथा त्या
वाचायला नव्याने .... आता उसंत नाही

त्त्याच्याच ओंजळीने ....छाटीत स्वप्न गेले
हाती न मावले ते .... त्याला पसंत नाही

आशेत जीवनाच्या .... वाटेत सांज झाली
अंधारल्या 'मनीषा' .....काही जिवंत नाही

अनोळखी शहरात कधी
ओळखीच्या गावात
ओसाड राना वनात कधी
हिरव्यागार मळ्यात
तहानलेल्या उष्ण दुपारी कधी
संध्या शीतल रंगात
आठवांचे धावून आले थवे
घेऊन नेहमीच निमित्त नवे .....

गहिवरल्या कंठात कधी
कुणा हसर्या डोळ्यात
भारावलेल्या सुरात कधी
हरवलेल्या जुन्या गीतात
बहरून आलेल्या मैफिलीत कधी
दाटून आलेल्या एकांतात
आठवांचे धावून आले थवे
नेहमीच घेऊन निमित्त नवे

डायरीच्या पाना पानात कधी
अर्धवट कवितांच्या शब्दात
क्षितिजांच्या स्वप्नात कधी
कधी तुझ्या घराच्या अंगणात
माझीच मी फक्त असते जेव्हा
अन नसते जेव्हा मी माझ्यात
आठवांचे धावून आले थवे
नेहमीच घेऊन निमित्त नवे

प्रत्येक श्वास माझा बहानाच नवा
तुला आठवण्याचे तुला स्मरण्याचे
तू जवळ असताना हि माझ्या
कधी तू जवळ नसताना
तुझ्या नकळत्या प्रेमात कधी
कधी तुझ्या जाणत्या द्वेषात
आठवांचे धावून आले थवे
नेहमीच घेऊन निमित्त नवे

उत्कंठा

शब्द अडखळतात हल्ली
लेखणी हि लाजते जराशी
घेवून येतोय सरी तो पुन्हा
अन काही भिजरे भाव उराशी

टिपटिप रिमझिम नाद हल्ली
गुंजन ओले थेंब थेंब गाई
गारठते गारव्यात स्मृतींच्या ती हि
अरे तीच ती उबदार ओसरी

निमित्त झालंय तुझ्या चाहुलीचे
उसासे हि थंड झुळूक्दार झाली
लगडलीत किती हिरवी स्वप्ने
झुबकेदार झाल्या शब्दांच्या वेली

आगमनाची वाट आता
सोहळा प्रतीक्षेचा क्षणो क्षणी ठायी ठायी
ये रे श्रावणा .. निळ्या सावळया घना
उत्कंठा पुन्हा तुझ्यात चिंब होण्याची होई
.

भेटूनही तुला का
भेटणे तसे बाकीच उरावे
पाहूनही तुला का
पाहणे तसे बाकीच रहावे
जगणे होते या आधीही
सोबतीचे चार क्षण जणू
जगणे तसे बाकीच असावे ..

तुझ्या अत्तरी स्पर्शात
गंधाळलेले श्वास माझे
सत्यात येऊनही स्वप्न भेटींवर
धुंदीचे .आभास असावे
तुझ्या ओठांवर विरघळून हि
माझ्या ओठांवरचे ते तुषार
तहानलेलेच असावे ..

हे निमित्त कसले
तुझ्या माझ्या भेटीचे
एका सहज भेटीतून
पुन्हा पुन्हा भेटण्याचे
अनंत निमित्त फुलावे
भेटूनही कुणाला का
भेटणे तसे बाकीच असावे ..!

कधी स्पर्श शब्द झाले
कधी शब्द स्पर्श झाले
अंतर्नादातून उमटल्या
लहरींचे संवाद झाले कितीही
तरी बोलणे तुझे माझे
असे का बाकीच असावे ..!
भेटूनही कुणाला का
भेटणे तसे बाकीच असावे ..!

एक मधाळ हास्य
ओठांच्या किनारीतून सांडणारं
मऊ मऊ झुळूक पिवून
केसांच्या बटांचे लडिवाळ होणं
तुझ्या भरभरून शब्दा नंतर
दृष्टा दृष्टीत एक रेखीवसं
पूर्ण विराम तुला दिसणं
नको मला दोष देऊ नको
हि निमित्त सगळी येतात आपोआप
माझ्या मनात मुळीच नाही
.........तुला फसवंणं

शब्दांच्या जाळ्यात
संवांदांचे फितूर होणं
मौनांच्या रिक्त जागेतल्या हि
संवादाला अर्थ येणं
कधी तुझी उर्मी तर
कधी माझ्यां वर्मी
लागलेल्या घावानांही
आपूलकीचा सुगंध येणं
नको मला दोष देऊ नको
माझ्या मनात मुळीच नाही .
... तुझी मौन कविता होणं

चालता चालता
पावलांच थांबणं
चांदण स्पर्शात अनाभिद्न्य
कण कण चांदणं होणं
मिटलेल्या पापण्यात
जणू निमंत्रण स्वप्नाना
गुलाबही आभाळ होऊन देणं
नको मला दोष देऊ नको
हि निमित्त सगळी येतात आपोआप
माझ्या मनात मुळीच नाही
... तुझं स्वप्न होणं