असेही

आरोप फार झाले .....शब्दांवरी असेही
आता अबोल झाले .... ते हुंदके तसेही

शोधू नकोस जीवा .... खाणाखुणा मनाच्या
झाले गहाळ जे ते .... माझे तसे नसेही

काहूर दाटलेला .... घायाळ सांजवेळी
हो थेंब थेंब आता ..... आभाळ हो कसेही

वाटेत ओळखीच्या ... देईल हाक कोणी
मी थांबले कितीदा ... झाले जरी हसेही

जाळू अहं जरासा ... थोडा उजेड आणू
काळोख हा कितीसा .... राहू कसेबसेही

..................... अंतर्नाद

कसा?

नको ओलावूस पापण्या
भार आसवांचा साहू कसा?
कंठात रुतलेल्या शब्दांचा
अर्थ आता लाऊ कसा ?

दोन घडीचे मौन ते
वेल्हाळ वेल्हाळ जीव झाला
विस्कटला स्पंद नाद तो
शब्दात सारा मांडू कसा ?

भाषांतरे मी किती केली
उसासे अन त्या श्वासांची
अक्षरांच्या लयीत पुन्हा
आर्त सूर तुझा आळवू कसा ?

दूर जाणे माझे ठरलेले
अन ठरलेली व्यथा जीवघेणी
भेटून तुला नव्याने विरह तोच
पुन्हा पुन्हा देवू कसा ?

अंतर्नाद ( मनीषा )

फार काही नाही

फार काही नाही
दोन हक्काचे अश्रू असावेत
नसेल जेव्हा कुठेही मी
एकांतात ओघळणारे असावेत

फार काही नाही
दोन गोंडस शब्द असावेत
"कुठे आहेस ? .. "म्हणून
दोन डोळे शोधणारे असावेत

फार काही नाही
चुकणार्या ठेक्यांचे दोन स्पंद असावेत
लय बदलता माझ्या श्वासांची
अचूक स्पंदने हेरणारे असावेत

फार काही नाही
दोन हात विश्वासाचे असावेत
जेव्हा अविश्वासाचे उठेल वादळ
ठाम अढळ नजरेचे स्पर्श असावेत ..

फार काही नाही ..............
अनोळखी जेव्हा स्वतःशीच होते
"मी ओळखतो ग तुला"
ओळखीचे नेहमीचे तुझे शब्द असावेत
अंतर्नाद (मनीषा )

या श्रावणात

या श्रावणात माझ्या ... ओठी न गीत आले
मी जन्मले नव्याने .... सोडून प्रीत आले

ना त्या नदीकिनारी ... मी शोधले कुणाला
ना मी लपून गेले ... येता ना भीत आले

सोडून दूर जाता .... डोळेच हासले ते
प्रेमात आसवांची .. मोडून रीत आले

आनंद मी कशाला ... गैरा खिश्यात ठेवू
मी फाटक्या घटीका .. खोडून नीत आले

पैजा अजून बाकी ... माझ्या तुझ्या नशीबा
तू काय खेळशी? मी ... हारून जीत आले

........अंतर्नाद (मनीषा )