नको ओलावूस पापण्या
भार आसवांचा साहू कसा?
कंठात रुतलेल्या शब्दांचा
अर्थ आता लाऊ कसा ?
दोन घडीचे मौन ते
वेल्हाळ वेल्हाळ जीव झाला
विस्कटला स्पंद नाद तो
शब्दात सारा मांडू कसा ?
भाषांतरे मी किती केली
उसासे अन त्या श्वासांची
अक्षरांच्या लयीत पुन्हा
आर्त सूर तुझा आळवू कसा ?
दूर जाणे माझे ठरलेले
अन ठरलेली व्यथा जीवघेणी
भेटून तुला नव्याने विरह तोच
पुन्हा पुन्हा देवू कसा ?
अंतर्नाद ( मनीषा )
No comments:
Post a Comment