निवांत कुठल्यातरी कोपर्यात
निपचित पडलेलं मन
वारंवार घरभर फिरून येत
अजूनही काहीसा गंध तुझा
तू स्पर्शिलेल्या क्षणांच्या
गाठोड्यातून सोडून श्वासात भरत

त्या तिथे आडोश्याला
काही तुझे शब्द कानोसा घेतात
शोधता फक्त सावल्या उरतात
खळखळून कधी अंगण
तुझ्या हसण्यान फुलत
तू नसता कुंडीतल फुलही बिचकत हसत

पडवी,गच्ची, मुकी मुकी
माझ्या एकांताला पहिल्यांदाच कळल
तुझ्या विन तेही सून होत
सगळ काही तेच आहे तरीही
निमित्त पडछाया तुझ्या जाण्याची त्यावर
खरच मन , घर तुझी खूप वाट बघत