चालले मी नेहमीच जी
ती वाट अनोळखी होती
घट्ट झाली नकळत जी ती
साथ नेहमी क्षणांची होती

जुळले शब्द माझे जयाशी
भाषा ती वेदनांची होती
जडले नाते कुणा हृदयाशी
वीण ती उसवल्या जखमांची होती

नेहमीच रुतले ओल्या चिखलात
मातीच्या सुगंधाची मनी जान होती
निव्डूंगानेही घातली साद कधी
माझ्या अश्रूंची हि त्याला तहान होती

निसटले प्रवासातले क्षण काही
लेखणीला तेव्हा शब्दांची वाण होती
तटस्थ कधी अलिप्त हि राहिली ती
कधी कधी भवना हि ती प्राण हीन होती

नव्याने पुन्हा जगण्याचे एक निमित्त
प्रत्येक क्षण एक आठवण होती
आताशा तक्रार जगण्याची कशाला
अश्रुनी जिंकली ती हसण्याची आव्हान होती