थेंब न थेंब पावसाचा
हातावर झेलून बघते

थंडावलेला जीव माझा
तुझ्या विरहात वेडावलेला
कोरड्या शब्दात तुझ्या
ओलाव्याचे निमित्त शोधते





निमित्त...

स्पंद न स्पंद हृदयाचा
तुझे स्पंदन होऊ पाहते

कोमेजलेले मन फुल हे
मान टाकून जरी विसावले
पाकळ्या पाकळ्या तून ओघळेल असा
तुझा प्रीतरंग शोधते

शब्द न शब्द विस्कटलेला
विरह्गीतच बघ रचले जाते

तुझ्या नसण्याची जाणीव
जडावलेल्या पापण्यांनाही
ओझे अश्रुंचे रात्र वाहते
निद्रेवीन रात्र सरण्याचे निमित्त होते