तो झेलतो एक एक वार तीच्या नयनांचा,
ती लाजतच बनवते त्याला निशाणा
तो गुज कधी सांगे तिला त्याच्या मनीचे
ती मात्र होई कोडे सहजी त्याला सुटेना

तो आसुसलेला तीच्या भेटीसाठी,
तीचीही तहान भेटीची काही मिटेना
तो घाली साद करी हृदय मूक आक्रोश जरी
ती होई अलिप्त बधीर काही तिला कळेना

तो अथक करी यत्न तीला मनवण्याचा,
ती नाटकी, जाणून सारे काही वळेना
तो असा बेफाम होई कोसळता पाऊस जसा
ती मुग्ध सखी घेई लटक्या रागाचा आडोसा

ती मनापासून इच्छूक चिंब पावसात व्हावया
तोही जाणी कशाची आहे मनी तिच्या पिपासा

तो इंद्रधनू शब्द हृदयआभाळी कोरी प्रेमाचा
ती जाणून होईल अदृश्य ,भास फक्त नजरेचा